Büyüyünce Çocuk Olacağım

Değişiklik

2010-04-01T14:57:00.001+03:00

www.galyangoz.blogspot.com 'a gittim :))

2010

2010-02-23T09:44:00.001+02:00

Kitapçıdan Geldim:)))

2010-02-19T14:14:00.004+02:00

"Oğullar ve Rencide Ruhlar" kitabının arkasındaki yazıya bayıldım:))

İkisi Bir Arada

2010-02-18T14:04:00.003+02:00

Kitapçı rafında gözüme çarpan "Körlük"inanılmaz güzel bir roman ve sanırım filmi de varmış.Ev de fırsat buldukça okuyorum. "Neva" ise inanılmaz övülen bir roman olduğu için elimde,onu da okulda okuyorum.52.sayfadayım ve sürekli iç sesim"kötü,okuma,bırak"diyor.Yine de hırs yaptım, her şeye rağmen bitireceğim.

Elif Ada'm,Dünyam...

2010-02-17T18:10:00.004+02:00

Beyaz Tuval göndermiş, kızıma bu güzel hırkayı ve içindeki tişörtü.Bir de elbise vardı heyacanla açtığım paketin içinde ama azıcık daha büyümesi lazım bizim cimcimenin:)

* * *

Bloga uzunca bir süre ara verdim,bir çok sebebi var.

1.Ciddi bir çalışma temposu

2.Elif Ada'nın yaşamımıza hızlı bir giriş yapması

3.Bunlardan da önce blogspot alemine bir türlü adapte olamamam.

Blogcu'da yazıyorduk önceleri...

Yazıştığımız arkadaşlarımız,okuduğumuz bloglar.Herşey daha samimiydi orada.Evim gibiydi,yabancı hissetmiyordum kendimi ama buradan aynı zevki alamıyorum bir türlü.

Yine de yeni bir başlangıç yapıp başlıyorum yazmaya,sadece Beyaz Tuval için...

Elif Ada

2009-12-01T18:55:00.004+02:00

"Hayatımız çöp"diyordu ya,bir kere daha hatırlatmaktan zarar gelmez, "geçmişimiz de çöptür,çöplüktür." Ülkelerin tarihleri çöplüktür, kentlerin , ailelerin, evliliklerin, kavimlerin.Hatırlamak o çöplüğü karıştırmaktır.

Çöplük romanını daha yeni bitirdim, ve aylar sonra mail hesabımı açıp Beyaz Tuval'in beni hala anımsamasınave yeniden yazmaya başlamasına çocuklar gibi sevinip,kendimi önce onun blogunda sonra da burada buldum.

Onu okudum,

epeydir yazmıyordu,belki kızgındı birilerine ya da kırgındı,bilmiyorum.

Biraz sitem hissettiğim mesajları ile utandım...

Yaşadığım sonu gelmeyen sorunlardan,kaostan sıyrılıp,her ne olursa olsun beni rahatlatan okumaktan sonra yazmanın anlamlı ya da anlamsız birşeyler yazmanın ne kadar önemli olduğunu anladım Beyaz Tuval'im sayesinde.

O okur, bilir çünkü iyi miyim?

Üzgün müyüm?

Kızgın mıyım?

Gülümsetirken bazen onu ,bazen gözlerini yaşartırım ama bilirim ki okur o beni.

Gündelik yaşam o kadar hızlı akıyor ki,bazen çalan telefona yanıt vermek külfet oluyor.Ama günün ya da gecenin herhangi bir saati açıp usul usul okunabiliyor,bir dostun yazdıkları....

Dedim ve yeniden başladım.

01.12.2009

* * *

31.12.2009 tarihi yaşamımın dönüm noktası oldu.

Bir kızım oldu.

Elif Ada dünyama güneş gibi doğdu:)

Hoşça kal

2009-11-03T11:59:00.001+02:00

Facebook'ta yazıp çiziyorum artık...

Duygu Çağlar Gizli

Sylvia...

2009-08-03T14:03:00.008+03:00

Nasıl bir yazıdır ki mezar taşıyla ve ölümle başlasın? Bana göre ancak Sylvia Plath'ı anlatan bir yazı mezar taşıyla başlayabilir.

Aslında hayat denilen olgu kısa bir yoldan ibaret değil mi? Doğmak, büyümek, ölmek ya da kimine göre yok olmak...
Sylvia Plath, hayatının sonunu kendi getirmek istedi, eceliyle değil de kendi çizdiği sonla uğurlanmak istedi, belki de eceli o şekildeydi...
27 Ekim 1932, Massachusetts orta sınıf bir ailenin üyesi olarak Alman bir baba ve Amerikalı bir anneden dünyaya geldi. Profesör olan babası Otto Emil Plath 1940 yılında vefat etti. Ölümle belki de ilk olarak bu tarihte tanıştığı düşünülen yazarın ilk şiiri Boston Herald 'da 1940 yılında, sadece sekiz yaşındayken yayınlandı. Anlaşılan 1940 yılı Sylvia Plath için bir dönüm noktası oldu.

Hayatı boyunca ileri derecede manik-depresif bozuklukla baş etmek zorunda kaldı ve belki çoğu zaman da baş edemedi.
Smith College'da okumak için bir burs kazanır ve bu burs ona ünlü yazar Olive Higgins Prouty tarafından verilir. Olive Higginsle bu dönemde dostlukları başlar ve hayatları boyunca yazışmaları devam eder. Sylvia Plath, Smith College'daki yaşantısı boyunca "hem zeki hem de arkadaş canlısı olmak isterim" der ve ikisini de başarır.
Smith College'daki ilk yıllarında bir gazete çıkartır ve bir süre sonra çıkardığı gazetede vermiş olduğu haberlerin güvenilir olmasının yanı sıra aynı zamanda da beğenilir. Yine buradaki ilk yıllarında çok etkileyici şiirler yazar.

ölmek bir sanattır her şey gibi eşsiz bir ustalıkla yapıyorum bu işi, öyle ustacaki insana korkunç geliyor öyle ustacaki gerçeklik duygusu veriyorbu konuda iddialıyım sanırım.
1953 yılında ilk intihar girişiminde bulunur, annesine "uzun bir yolculuğa çıkıyorum" şeklinde bir not bırakır. Annesi onu 3 günün sonunda bulduğunda elinde bir ilaç kutusu vardır ve hala yaşıyordur. Bunun üzerine kendisi akıl hastanesine sevk edilir. Tedaviler sonucunda hastaneden 1954 yılında taburcu edilir.
Hastaneden çıktıktan sonra okuluna geri dönen Sylvia Plath, 1955 yılında çok iyi dereceyle Smith College'dan mezun olur.

Daha sonra kazandığı bursla Cambridge Universitesi'nde öğrenimine devam ederek çalışmalarını burada sürdürür. Bir yandan da öğrenci gazetesi olan Varsity'de çalışmalarını yayımlar.

Plath, Cambridge Universitesi'nde öğrenimine devam ederken hayatının aşkı olan Ted Hughes ile tanışır. Tanışması Ted Hughes'un yayınlanmış bir şiirini okumasıyla olur aslında. Verilen bir partide Hughes'la karşılaşınca şiirine olan duyduğu hayranlığı belirten Plath'la Hughes uzun süre birlikte olacaklardır.
Sylvia Plath'ın hayatının aşkı Ted Hughes olabilir ama aynı durum Ted Hughes için geçerli midir tartışılır, ki kendisi Sylvia Plath'ın ölümünden dolayı da hem şiir sevenlerin hem de feministlerin eleştirisine uzun yıllar maruz kalacaktır.

Sylvia Plath ve Ted Hughes 1956 yılında evlenirler. Evliliklerin ardından Boston'da yaşamaya karar veriler. Bu arada Plath ilk hamileliliğini yaşamaktadır. Bunun üzerine İngiltere'ye yerleşme kararı alırlar. Çift, Londra'da yaşamaya başlar ancak daha sonra North Tawton'a taşınır. Çiftin ilk sorunları da bu dönemde başlar. Ted Hughes'un başka kadınlarla ilişkisi olduğunu düşünen Plath kıskançlık yapar.
Plath'ın hamileliği sırasında tekrar Londra'ya geri dönerler.
Burada dikkatleri çekmek istediğim bir nokta var, ikisi de şair olan çiftten, Ted Hughes ödüller alırken Sylvia Plath aynı dönemde eşi kadar tanınan bir şair olmaz. Ancak her zaman eşinin başarılarıyla övünen şair bir süre sonra onun başarılarının altında ezilir kalır. Ev, çocuk ve eş üçgeninde sıkışır, istediği şiir yazmaktır; şiirlerinin okunmasıdır aslında. Belki de Ted Hughes'un gölgesi altında kalmak bipolar bozukluğun etkileri ile birleşince dayanılmaz olur...

Çiftin sorunları giderek artar ve kısa bir süre sonra Sylvia Plath boşanma işlemlerini başlatır.
Ted gittikçe daha çok tanınan bir şair olurken Sylvia bir nevi olduğu yerde saymaktadır. Geçimlerini sağlamak için öğretmenlik yapmaktadır. Nihayet Sylvia'nın bir şiiri edebiyat dünyasında duyulur ve o da tanınmaya başlar. Çift Devon'a taşınmaya karar verir. Bu arada Londra'daki evlerini de başka bir şair çift olan David ve Asia Wevil'e kiraya verdiler. Sylvia Plath kocasının çapkınlıklarından yorulmuştur ve kocasının Asia Wevil ile yaşadığı ilişki üstüne tuz biber olur.
Yaşadıklarının etkilerini şiirlerinde görebilirsiniz. Hassaslığı şu dizelerinden bile belli olur;
bir tür ayaklı mucize, tenimbir nazi lamba siperliği kadar parlak,sağ ayağım tüy kadar hafifyüzüm ifadesiz, incecikyahudi kumaşından.

1960 yılında Sylvia Plath'ın ilk şiir kitabı "Dev" yayınlandı. Daha sonrasında ise 1963 yılında otobiyografik romanı olan "Sırça Fanus" yayınlandı. Sırça Fanus'ta çocukluktan beri yazdığı günlüklerinden çok az bir kısmının yayınlandığı söylenir.

Sylvia Plath, trajik bir biçimde, 11 Şubat 1963'te çocuklarının odasına kahvaltı tabaklarını hazırladıktan sonra odalarının kapılarını bantla kaplar ve mutfağa geçip hava gazıyla intihar eder. Çocukları zarar görmesin, gazdan etkilenmesin diye çok özen gösterir ama kendisi için aynı özeni göstermez... Bakıcının daha erken gelip kendisine kurtaracağını planlar belki de, ama planları tahmin ettiği gibi işlemez.

Öldükten sonra şiirleri toplanır ve kitap haline getirilir. Türkçe'ye çevrilen eserleri;
Ariel, (İmge Kitabevi)Johnny Panik ve Rüyaların Kutsal Kitabı, (Altıkırkbeş Yayınları)Sırça Fanus, (Can Yayınları)Üç Kadın, (Oğlak Yayıncılık)Sylvia Plath'in Günceleri, (Oğlak Yayıncılık)
Sylvia Plath intiharıyla beraber feministlerin ikonu olur ve Ted Hughes yıllarca yaptıkları yüzünden eleştirilir yalnız fenimistler aynı taraftarlığı Asia Wevil'e göstermezler. Ted Hughes'a aşık olan kadınların ortak kaderiymişçesine Asia Wevil'de aynı yöntemle, yalnız yanında Ted Hughes'tan olma iki çocuğuyla beraber yine hava gazıyla intihar eder.
Ted Hughes'un çevresindekilerin intiharı Asia Wevil ile son bulmaz üstelik. Oğlu da kendini asarak annesinin yolunda devam eder. Bu aile için intihar eğilimi genetik bile olabilir. Hatta belki de ölmeyi sanat olarak algıladılar ve sonlarını buna göre hazırladılar.

Demet Evlendi :)))

2009-07-22T18:04:00.001+03:00

Tatil

2009-07-22T09:50:00.001+03:00

Demet Nişanlandı :))

2009-07-07T17:11:00.003+03:00

Keşif

2009-06-15T10:49:00.003+03:00

ben büyük keşfe inanırım
ben bu büyük keşfi yapacak insana inanırım

ben insanın korkusuna inanırım, bu büyük keşfi yapacak olanın

ben yüzünün solgunluğuna inanırım
kusmuğuna, dudaklarındaki soğuk tere inanırım

ben bilge yazıların yakılışına inanırım
onların kül oluşlarına
bilhassa sonuncusuna

ben sayıların akışına inanırım
pişmansız düşüşlerine

ben insanın hızına inanırım
hareketlerinin mükemmelliğine
sırtı yere getirilmiyen direncine

ben tabakların kırılışına inanırım
sıvıların dökülüşüne
alevlerin sönüşüne

düşünüyorum ki; gerçekleşecek
herşey geç kalınmadan hiçbirşeye
bütün olaylara bir şahit gerekmeyecek

hiç kimsenin haberi olmayacak, bundan eminim
ne eşim bilecek ne de duvar
kuşlarda bir haber olacak, öğrenince ötme ihtimali var onların

ben kayıtsız ellere inanırım
ben gereksiz ulaşılmış kariyerlere inanırım
ben boşa emek harcanmış yılların çokluğuna inanırım
ben mezara götürülen sırların varlığına inanırım

bana dolanıyor sözlerim düzeninizin üstünde
onların örnek teşkil edecek dayanaklara ihtiyacı yok
benim inancım güçlü, kör ve sebepsiz.Keşif

ben büyük keşfe inanırım
ben bu büyük keşfi yapacak insana inanırım

ben insanın korkusuna inanırım, bu büyük keşfi yapacak olanın

ben yüzünün solgunluğuna inanırım
kusmuğuna, dudaklarındaki soğuk tere inanırım

ben bilge yazıların yakılışına inanırım
onların kül oluşlarına
bilhassa sonuncusuna

ben sayıların akışına inanırım
pişmansız düşüşlerine

ben insanın hızına inanırım
hareketlerinin mükemmelliğine
sırtı yere getirilmiyen direncine

ben tabakların kırılışına inanırım
sıvıların dökülüşüne
alevlerin sönüşüne

düşünüyorum ki; gerçekleşecek
herşey geç kalınmadan hiçbirşeye
bütün olaylara bir şahit gerekmeyecek

hiç kimsenin haberi olmayacak, bundan eminim
ne eşim bilecek ne de duvar
kuşlarda bir haber olacak, öğrenince ötme ihtimali var onların

ben kayıtsız ellere inanırım
ben gereksiz ulaşılmış kariyerlere inanırım
ben boşa emek harcanmış yılların çokluğuna inanırım
ben mezara götürülen sırların varlığına inanırım

bana dolanıyor sözlerim düzeninizin üstünde
onların örnek teşkil edecek dayanaklara ihtiyacı yok
benim inancım güçlü, kör ve sebepsiz.

Juli 1970 / Wislawa Szymborska

Entdeckung

2009-06-11T18:21:00.000+03:00

Ich glaube an die große Entdeckung.
Ich glaube an den Menschen, der die Entdeckung
macht.

Ich glaube an die Angst des Menschen, der die
Entdeckung macht.

Ich glaube an die Blässe seines Gesichts,
an seinen Brechreiz, den kalten Schweiß auf der
Lippe.

Ich glaube an das Verbrennen der Niederschriften,
an ihr Verbrennen zu Asche,
zur letzten.

Ich glaube an das Verschütten der Zahlen,
ihr reuloses Verschütten.

Ich glaube an die Eile des Menschen,
an die Genauigkeit seiner Bewegung,
an seinen unbezwungenen Willen.

Ich glaube an das Zerschlagen der Tafeln,
an das Vergießen der Flüssigkeiten,
an das Erlöschen der Flamme.

Ich meine, dass es gelingen wird,
und daß es dann nicht zu spät sein wird,
und daß sich die Sache ganz ohne Zeugen abspielen
wird.

Niemand wird es erfahren, ich bin dessen sicher,
weder die Ehefrau noch die Wand,
auch nicht der Vogel, er könnte es sonst verpfeifen.

Ich glaube an die lässige Hand,
ich glaube an die verpfutschte Karriere,
ich glaube an die vertane Arbeit vieler Jahre,
ich glaube an das ins Grab genommene Geheimnis.

Mir kreisen diese Worte über den Regeln.
Sie suchen keine Stütze bei den Exempeln.
Mein Glaube ist fest, blind und ohne Begründung.

Juli 1970 / Wislawa Szymborska

Duygu Kreş Sene Sonu Şenlik

2009-06-08T09:19:00.004+03:00

Duygu Kreş'te Duygu

2009-05-26T11:27:00.005+03:00

Okulca fotoğraf çektirdik geçen gün. 5 Yaş grubu ile objektiflere son kez gülümsedik.

Seneye mezun olup anaokuluna başlayacak bücürlerim.

Sonra fotoğrafçı teker teker bizim de fotoğraflarımızı çekti. Annem"Ağladın mı fotoğraf çekimi öncesi?"diye sordu, ağlamamıştım. "Peki neden gözlerin bu kadar ıslak ki?"

"Bilmem"dedim.

Kafa dağıtmaya bire bir Hamdi Koç.

Öğrencilerim odama hediye getirdiler,elleriyle yaptıkları bu güzel çiçekleri.

Ve her gün düzenli olarak sorduğumuz tek soru.

Paranoyak Aşk (Arşiv 28.08.2006 )

2009-05-14T17:38:00.000+03:00

‘Kırmızı Pazartesi’…
Bu kitaba çok geç kalmadığım için şanslı sayıyorum kendimi.Gabriel Garcia Marquez’in okuduğum üçüncü kitabı ama beni en çok etkileyen kitabı da kesinlikle bu oldu.

Romanın başkahramanı Santiago Nasar’ın bir namus cinayetine kurban verilmesini ince bir hüzünle anlatan Marquez ,yine yeniden kalbimi fethetti.

Okumaktan asla vazgeçmeyeceklere başucu kitabı olarak tavsiye edilir.

Benim bugün aşklara ve aşıklara sataşasım var :))

Yaklaşık bir ya da iki haftadır 'Pınar Altuğ' vakasını gerek yazılı gerekse görsel basından gözümüze gözümüze soktukları için böğürerek bazen de kusma noktasına gelerek takip ediyoruz.

Benim derdim Pınar'ın ne yaptığı,neler yaşadığı değil.
Ne hali varsa görsün...

Benim derdim AŞK'ın bu derece ayaklar altında sürünmesi...

Daha dün 'Aşığım,geberiyorum'dediğin adamı ya da kadını ertesi gün ,hadi taş çatlasın bir hafta sonra nasıl unutup başkasının aşkından geberir hale geliyor insan bunu anlamıyorum.

Eskiden naifti aşklar ve aşıklar...

Komşu çocuklarının,en yakın arkadaşların,kuzenlerin ellerine tutuşturulur, çizgili ya da harita metod defterinden koparılmış bir sayfaya yazılırdı aşk,sevgiliye ulaşsın diye ...

Sessizdi,yormazdı bu denli ...

Şimdiler de aşk gürültülü ve bir o kadar da paranoyak.Aşıklar aşka geldiklerinde,öfkelendiklerinde,ilişkiyi bitirmeye karar verdiklerinde bipletip duruyorlar cep telefonlarını...

Sevgiliyi kıskanmak,benimsemek,onunla evlilik hayalleri kurmak hatta iğrençleşip kafeslemeye çalışmak...

Hepsini anlayabiliyorum da paranoyaklaşan bu aşkın içinde sessizce yok olan gururu kimsenin umursamamasını anlayamamak beni iyice delirtiyor.

Cayır cayır ardı arkası kesilmeyen sms ler ,yılmayıp aramalar,daha da abartıp 'cabuk bulunduğun yerin resmini telefonununla çek gönder'diyen iyice zıvanadan çıkma halleri...

Aşk'a bulaşmış teknoloji...

'Arama beni'diyor defalarca bir arkadaşım bugün telefonda birisine.
'Emin misin' diyor hattın diğer ucundaki gurur yoksunu ...
Telefon kapanıyor...
Bip..bip...

Bir de 'aradığınız numaraya ulaşılamıyor'durumu var ki;
Telefonunuzu açtığınızda ardı arkası kesilmeyen nefret smsleri...

Aşkı da ,özlemeyi de,ayrılığı da beceremiyoruz.

Aşkın beklemeye mecali kalmamış artık...

Herkese bol paranoyaklı günler dilerim.

İstiyorum! (Arşiv 26.08.2006)

2009-05-14T17:35:00.001+03:00

Bir sabah...
Karanlık ve yağmurlu...
Bir hastane odasında tek başına yatıyorum.
Boylu boyunca kesmişler beni,canım yanıyor.
Ama asıl acının bu olmadığını birazdan odama girecek duygusuz,çirkin,sarışın, kadın ve anlamadığım bir dil de konuşan doktorum söylüyor,kendi anadiliyle...

....'Bir daha anne olamayacaksınız Duygu hanım,kendinizi buna alıştırın.'

Bir sabah...
Karanlık ve yağmurlu...

Bana yakın ve bir o kadar uzak olan asla doğmayacak çocuğumun babası tam olarak bu şekilde tercüme ediyor...

Bir hastane odasında tek başına yatıyorum.
Boylu boyunca kesmişler beni,canım yanıyor.

Acı,keder,hüzün,yalnızlık,çaresizlik,terkedilmişlik ...
Hepsi bir olup
Karanlık ve yağmurlu bir günde elimden tutup beni o odadan çıkarıyor.

Şimdi ben bu sabah dışarıdan gelen bir çocuk sesiyle uyandım.
'anne ben düştüm 'diyordu arka arkaya...

Anladım ki ben hala;

Her sabah beni çığlıkları ve tüm şirinliğiyle uyandıran,

Yarım yamalak konuşup beni iyice kendine bağlayan,

Kokusunu bana bağışlayan,

Uykusunun yarı yerinde bana seslenen,

Düştüğünde,canı yandığında ilk bana koşan,

Koşulsuz seven,

Beni ben yapan,

Geçmeyecek mutluluğum olan.

Tenim bir çocuğu özlüyor....

Tanrının insanoğluna verdiği en güzel armağanı,
Israrla ve inatla
İstiyorum.

Kronikleşen Özlem

2009-05-14T17:32:00.000+03:00

Kelimelere olan doğurganlığımdan dolayıydı yanında absürd susmalarım...
Ben galiba sana sadece yazabiliyorum...

Şimdi seni özlemenin ve söyleyememin en keyifsiz yerinde durmuş beyaza yakın ama beyaz olmayan bir kağıda düz,ince bir çizgi çiziyorum.

'Aha da bu benim' diye yazmışım altına hangi ara yazdığımı anımsamayacak kadar kronikleşmiş özlemelerim...

Uzun zamandır düşünü kurduğum onca şey...

Bir otel odası,
uçsuz bucaksız denize bakan şezlong,
buz mavisi,
oldukça tuzlu,
dibini gördüğün muhteşem bir deniz.
Kitap,
sigara,
ve bir zamanlar 'Sevgili' iken şimdi'Allah'ın belası' olan bir telefon...

Ama yoksun !
görmüyorsun!

Sıyrılmaya çalışırken,çırpınırken 'Tamam şimdi azıcık daha iyiyim.' dediğin ilk an...

Nasıl da başlıyor bu kronikleşen özlem...

Tv'de zapping yaparken,

Bir filmin en etkilenmeyecek sahnesinde bile sağanak bir şekilde ağlarken ve kendine bu yüzden daha bir gıcık olurken,

Onca ağız dolusu sohbetlerin tam orta yerinde seni anımsatan bir söz,bir diyalog...

Sevdiğin ya da asla sevemem dediğin bir şarkı da bile sırf seni anımsattığı için iyice asalağa bağlanmak...

Caddeler boyu tabelalarda ,gazetelerde,dergilerde seni anımsatan yazılar ve reklamlar...

Yokluğun...

Telafisi ve kurtuluşu yok tüm oyalanmaların ve anımsamaların.

Ses yok.

Soluk yok.

Not yok.

Topladım yokluğunu...

Tüm yazı boyunca 7 etti.

Arşiv 25.08.2006

Sakin Ol,Sükunet Kurtaracak Seni

2009-05-14T17:29:00.000+03:00

Demet'e...

Simdi ben bu satirlari yazarken sen hemen arkamda misil misil uyuyorsun.Erken ve zor baslayan bir gündü senin icin...

Dayini kaybettin bugün.
Insan böyle zamanlarda ne diyecegini bilemiyor ya da ben bilemiyorum...

* * *

Bazen cok uzak düstügümüzü hissediyorum KI öyle günlerden birini biraktik ardimizda.
Birbirimizsiz zamanlar da ne cok biriktirmisiz yorgunlugu...
Bazen birimizin söyledigi,bazen de birimizin yaptigi digerini incitebiliyor.

Özellikle sectim bu basligi,kilometrelerce öteden eksik zamanlarda,yalnizliklarimizi derin derin solurken okudugumuz gazete de birbirimizden habersiz altini ciziktidigimiz bu söz...
Bosuna degil hicbir sey...

Inandigim,
Güvendigim,
Can arkadasim...

Bütün bir gece gözünden akan yaslarda,kendi payima düsenler icin senden kocaman bir özür diliyorum...
Ve tüm söylediklerimi bir kez daha düsünmeni ve beni ANLAMANI bekliyorum...
Seni Seviyorum..

Duygu

Arşiv 12.08.2006

Siyah Bir Gece (Lik)

2009-05-14T17:25:00.000+03:00

Korktukca kaybediyor insan, korkunu belli ettikce yitiyor Ask...

Sustukca biriktiyor insan, birikince yoruluyor Ask...

Anlamaya ve anlatmaya calistikca insan, battikca batiyor Ask...

Uzagina düsünce insan, ayagi tökezleyip düsüyor Ask...

Yazmaya calistikca, hizla siliniyor Ask...

Geriye kalan bir kalemtras...

Bir de silgi kokusu..

Arşiv 06.08.2006

Zor Günler Geçirdim Vaktiyle

2009-05-14T17:19:00.001+03:00

Sevgili Duygu,

Güzel ve karanlik günleri birarada yasadigin o cok sevgili arkadasin söz etti senden.Oralarda,o sogukta nasil bir basina kaldigini anlatti.Öyle tanidikti ki hikayen...

Dil bilmiyorsun,yabancisin,yalnizsin...Hem üc yasindasin sanki,hem dilsiz,hem kör...
Okuyamiyor,yürüyemiyor,tek basina seni hayata ait kilacak seyleri yapamiyorsun...
Disaridan öyle saniyorlar ilk baktiklarinda.
Belki sen de ilk günler öyle düsünüyordun.

Ama öyle olmadigini simdi biliyorsun.Ailen ,sevdiklerin,bildigin hersey ve bütün bir ömrün geride kaldi degil mi? Oysa ne kadar güzeldi hersey yola ciktiginda.Simdi o yabancilar polisi seni disari atmasin diye onlarin kurallari icinde sinirli yasayacaksin orada...

Unutma,sen istemedigin sürece kimse,hicbir sey yapamaz sana!Istedigin icin gitmelisin oralardan,istedigin icin dönmelisin!Simdi önce dilindeki dügümü cözmelisin.Sonra farkedeceksin ki,ipek kumas gibi akiyor önüne seni mutluluga götürecek yollar...

Bir gurbet gelini olarak gitmissin Almanya'ya,ayakta bir kadin olarak dön buraya.Cesur ol!Sen bir seyler yaptikca seveceksin kendini yemin ederim.
Dün gece arkadasin seni anlatti bana uzun uzun,gözlerinde sana ait yaslarla.Esinden ayrildigini,Almanca kurslarina gittigini,Türkiye'ye bir süre gelemeyecegini...

"Onu taniyorum"dedim...Kalbinin en yalniz yerinden hem de.

Yollar boyu yürü bugün.Otobüs numaralarini ezberle,insanlarin yüzlerine bak!Bir gün hepsi ,bütün bu yasadiklarin,mahkemeler,kavgalar,ucaklar,gözyaslari,anlatilacak bir ani ve bir baska kadina teselli olacak.
Güzel yanaklarindan öperim.

Iclal Aydin

26.Haziran.2004 Vatan Gazetesi

Sevgilim Yoksa Sen Sevgilim Olmayabilir misin?

2009-05-14T17:07:00.002+03:00

Bir bicak ya da bir makasa benzemez,kagidin kestigi sizi...
Her gidis,her terkedilis ve her söz bitiminde herkesin yasadigi siziya benzer bu sizi.

* * *
Kacinilmaz bir son oldugunu bilsem de ayriliklari sevmiyorum ben,.yüzümü döndügüm her kim ise günün birinde sirtimi görsün istemiyorum.

Can bir arkadasim aradi bugün,agliyordu,aglamaktan konusamiyordu.Sustuk epey bir süre,sessizligi dinledik.Birbirimizden uzak oldugumuz icin icten ice hayiflandik ama bunu dile dökmedik.

"Bitti"dedi.

"Hersey bitti."

Bir bitise hazir degildi (kim hazir ki) biliyordum ve onu teselli edecek cümlem yoktu,hazirliksiz yakalanmistim.
"Ve en acisi ne biliyor musun Duygu?" dedi.

"Bir SMS le bitirdi bizi."

"Hay ben bu teknolojinin..."

Sevmiyorum ben teknolojik olan hicbirseyi ve teknolojiyi bu sekilde kullanan hayvanlari.Insan iliskilerinin bu kadar yapaylasmasina gönlüm razi olmuyor bir türlü.SmS ile baslamadi ki bu iliski,SmS ile bitirilisin.Bu kadar korkak,zavalli ,acimasiz nasil olabiliyor teninin kokusuna kokunu bulastirdigin sevgilin?

Kadinlar daha fazla hasar aliyor bu tarz bitislerde,her keresinde güven duygulari biraz daha köreliyor,ve yitiyorlar kendi yalnizliklarinda.Onun acisini hissettim en derinimde,cigerim sizladi ve dedim ki;

"Ne bitisler birakiyoruz ardimizda,lütfen düstügün yerden bir an önce ayaga kalk,"

Peh! söyleyene bak...

Biliyorum kalkamayacagini,bir müddet daha debelenecegini,dizlerinin biraz daha kanayacagini ,zamanla kabuk tutacagini hepsini biliyorum.Ayni yaralardan benimde dizlerimde var.Konustuk biraz daha usul usul.Hic bir söz onun acisini dindirmeye yetmedi,kapattik telefonu.
Simdi o belki de deli gibi iciyor,kederli bir sarkinin nakaratinda kaybolarak,belki uyuyor ara ara sicrayarak,belki hala agliyor nefesini tutarak..
Her ne yapiyorsa yapiyor ama biliyorum ki benzerdir kagidin kestigi siziyla ,bir ayriligin sizisi....

Arşiv 19.07.2006 Mersin

Duygu'nun Dünyası

2009-05-13T16:56:00.016+03:00

Yıl Dönümü

2009-05-12T16:22:00.003+03:00

"Benimle evlenir misin?"

diye sormuştun, bir şiirin sonunda...

"Evet"

demiştim.

Evlenmiştik, iki yıl önce bugün.

İyiki'msin.

Seni Seviyorum

Kendime Höykürmelerime Devam Yazısı

2009-05-07T13:46:00.002+03:00

“Pasaklı Tanrıça” bitmek üzere.

Ihlamur’a koca bir teşekkürüm var, bana bu kitabı önerdiği için.

“Günde 20 sayfa okuyacağım, bundan sonra kitaplarımı.”sözüme sadık kaldım.

İyi de bir karar, epeydir ertelediğim bir şeydi.

Bir de bir sayaç olsa bedenimin herhangi bir yerinde de her şeyi sıfırlasam, tam süper olurdu diye düşünüyorum.

X arkadaşım aradı dün, blogumu okumuş “bu kadar mı canına yetti her şey, haykırmışsın.”dedi.

Sonra Y arkadaşım aradı, blogu okumuş “canımsın, toparla artık kendini,”dedi.

X’de Y ‘de keyifsizdi, anlattılar azıcık, kimse mutlu değil, anladım.Yakın uzak herkes kendi payına düşeni yaşıyor bu hayatta.

“Seni Seviyorum”demiyor, artık.
“Ben dersem Kİ seni seviyorum, ben de” diyor.
“Beni seviyor musun?”diye sorarsam
“Evet, seviyorum”diyor.
“Ve ben kendiliğinden ne zamandır Seni Seviyorum sözünün söylenmediği tarihi tutuyorum.”diyor Mare’de…

Yaşam hızla akıp gidiyor, geride kalan ve bazen de bizimle birlikte gelen, birlikte büyüyen hayaller, sanrılar, sancılar…

Sabah uyandığımda yatakta bir mıknatıs vardı ve beni çekiyordu sanki. “Oldu peki mıknatıs, seninim.”dedim ve tekrar başladım uyumaya. Ne kadar şizofren olmuş uykularım…

Yarı uyur yarı uyanık uyumaktan, her uyuduğumda gördüğüm en çetrefilli kabuslardan nasıl bir sıkıldım, anlatamam.

Daha bunun için gidip bir uzmanla görüşeceğim, 3 ay oldu, ben hala gideceğim.

Neyse saat 10:30’da uyandım, yatakta oturdum bir müddet. Sağa sola bakındım, “Peh”dedim aklıma cart diye gelen göz yaşartacak bir anıyı başımdan alelacele savmaya çalışırken bir karar aldım.

Hayata ve insanlara bunca samimi ve saftirik davranmanın geri dönüşümü kalp ağrısı ve bolca sıvı kaybından başka bir halta yaramadığından "bundan sonra neler yapmam gerek?”
listesi hazırlamaya karar verdim.

Cinler, fitne fesatlar,iki yüzlüler, üç günde güven kazandıranlar,hırlayanlar, zırlayanlar, cartlar curtlar, bi bok olmayıp, hanımefendi muamelesi görenler KAZANIYOR, madem Kİ
Bu liste tez zamanda hazır olmalı.

Bilirsin

2009-05-06T08:37:00.000+03:00

üç kere üç dokuz eder

bilirsin

birin karesi birdir

kare kökü de

bilirsin

`mutlu aşk yoktur`

bilirsin

ama baharda ya da dışarı da

sonsuz göğün altında

aşkın aşkla çarpımı

nedendir bilinmez

garip bir biçimde

hep sonsuzdur.

N. Fzl KSKRK

Ziyadesiyle Duygu/Sal

2009-05-05T12:50:00.006+03:00

Yorgunum…

Yorgunluğum bedensel değil, ziyadesiyle zihinsel.

Ve bunu kimselere anlatamıyorum, anlattığım zamanlarda bana geri dönüşü hayli acıtıcı oldu Ki o yüzden susma hakkımı kullanıyorum artık. Bazen okuduklarımı şıp diye anlarken bazen defalarca okumama rağmen bir bok anlamıyorum. Şıp diye anladığım zamanlar aferini hak ederken bazen de yanlış anladığım ya da anlamadığım (Oysa doğru anlayan benim ya da değilim ) ima edildiği zaman bir uzay gemisine binip kendimi fırlattırmak istiyorum, göğün en ücra katına.

“Tamam Duygu, ben hallederim.”

Denildiğinde bir konuyu halletmeye çabalayıp halledemediğimde ( o an halletmeye çalıştığım başka şeylerinde olduğu önemsenmeyip) ve halledemediğim konu beceriksizliğime eşitlendiğindeki ses tonlarını her duyduğumda yerin dibine girip kunduzlar gibi yaşamak istiyorum.

MATEMATİKSEL ZEKASI, BİR İŞİ ŞIPPADANAK ÇÖZEBİLME YETİSİ, EBATLARI, ENTELEKTÜEL TAVRI, EDEBİ BİLGİSİ BENİMKİNDEN KAT BE KAT FAZLA OLAN, HATUNLAR FIŞKIRIYOR OLABİLİR HER DELİKTEN.

“Bana göre sen her şeyi başarabilirsin Duygu”

Hayır, ben Süper kız değilim, her haltı başaramam, benim başardıklarımı da başaramaz bir başkası. Herkesin kendine has özellikleri, kapasitesi var. Geniş zamanlara sıkıştırılan dar saatlerde, geniş zamanlara sıkıştırılmayan geniş saatlere ihtiyacım var.Tökezlemelerim, bildiklerimi de ilk kez duyuyormuş gibi şaşırmalarım bu yüzden.

“Daha bitmedi mi, hadi, ohoooooo”

Sözcüklerini duymadan, stres olmadan, stresimi çevreme dalga dalga yaymadan, içim ve kalbim ezilmeden yaşamaya hakkım var.

Yorgunum…

Yorgunluğum bedensel değil, ziyadesiyle zihinsel.

Ve bunu kimselere anlatamıyorum, anlattığım zamanlarda bana geri dönüşü hayli acıtıcı oldu Ki o yüzden susma hakkımı kullanıyorum artık.

“Abartıyorsun Duygu”

Yapısal, doğuştan, sonradan her ne ise evet duygusal, ayrıntılara takılan, detaylandıran ve kendi kendimi haylice yoran bir tavrım var. Ama benden daha fazla kimi yorabilir ki bu tavrım işin özünde…

Ve ben her zaman böyleyken sanki sonradan bu hale bürünmüşüm tavrını her gördüğümde koşa koşa dağlara kaçasım, izbe bir yaşam süresim var.

“Hani sıfır kompleksdin Duygu”

En rezili bu.
Özgeçmiş hanesinde kendisiyle bunca barışık, bunca gülümseyebilen bir insana yerli yersiz, vakitli vakitsiz, doğru yanlış KOMPLEKSLİSİN yaftası yapıştırıldığında vurulup vurulup her keresinde düştüğüm yerden, bir daha kalkmadan öylece kalasım var.

Çevremde var olan herkesin isteklerine, şikayetlerine, dertlerine, yetişmek için, kendi içimde çözümleyemediğim onca şeyle baş edebilmek için harcadığım efor karşında duruyorum.

SİZ DE DURUN,CANIM ACIYOR ARTIK!

Hiç biriniz günden güne eksildiğimin, daha az gülümsediğimin, kendi kendime bile yabancılaştığımın, yanıtsız kalan tüm sorularımın altında ezim ezim ezildiğimin farkında değilsiniz.

Durupta bir kere dikkatlice bakın bakalım yüzüme, gözlerime.

Artık gülümsemekten değil, göz çevremde çoğalan kırışıklıklarım…

Bir kere de “Her şey yolunda mı Duygu?” sorusunu sorun ben dudaklarımı büzmek zorunda kalmadan.

Hiçbir şeyi unutmayan Duygu, nasıl olur da bu kadar unutkan olur? diye bir kere de kendinize sorun.

Durun.

Yorgunum…

Yorgunluğum bedensel değil, ziyadesiyle zihinsel.

Ve bunu kimselere anlatamıyorum, anlattığım zamanlarda bana geri dönüşü hayli acıtıcı oldu Ki o yüzden susma hakkımı kullanıyorum artık.

*Haziran 2006 Fotoğrafın çekildiği tarih

Yağmurlu Ve Keyifsiz Mersin Bugün

2009-05-04T14:02:00.005+03:00

Hayatta bir işin rast gitmedi mi hiçbir işin rast gitmiyor.

Örnekse ev dağıldıkça daha çok dağılır. Dağınıklık dağınıklığı çeker. Sonra toplamak gözünde büyür. Büyüdükçe daha çok dağılır ortam. Dağılır, dağılır, toplanamaz hale gelir.
Bu durum da seni depresyona sürükleyebilir.

Başka bir örnek: Depresyon başlangıcına düşersin. Hiç bir şey yapmak istemezsin. Azıcık kendini bıraktın mı ağırlaşır. Kurtulmak, depresif düşüncenin dışına fırlamak için başlangıçtan daha çok efor, daha fazla güç harcamak gerekir. Her saniye yapması zorlaşır. Yapamadıkça da depresyon büyür..büyür ve..büyür. İşini ya da sosyal yaşamını devam ettiremeyecek hale gelirsin.

Blokeye alındın mı bir kere daha hayatta kaldırılmaz üzerinden o yuvarlağı ortadan bölen çizgi, her daim adinın üzerinde duracaktır, bu da var olan depresyonunu daha da körükler.Aynı şekilde yalnızlaştıkça yalnızlaşır insan. Bir dönem yalnız kalırsın, sonra o zaman zarfında pekiştirilmemiş sosyal yetenekler sorunlar yaratır. Zorlaşır her şey. Asosyalleştikçe asosyalleşirsin bu kez.

Her alandaki olumsuzluklar birbirini besler, arttırır, sıçtıkça sıçarsın. Bir yerde ipin ucu koptu mu, normalleşme şansı azalır.Bazen de zaten kötü koşullarda başlarsın.

Zaten depresyon geni, metabolizma, göz rengi, içine doğduğun koşullar, aile geçmişi, vs.Olumsuzluklar baş edebileceğin noktayı kaçırdın mı kanser gibi yayıldıkça yayılır.

Bundan sonra da yıkılamaz bir inanç ve bolca şans seni kurtarabilir.Bazen de düzeltirsin biraz.

Tam iyi gider gibiyken yeniden kopar. Sanırım ben birkaç kopma noktasını irade ile affa uğrattım.

Her neyse sanki gene bir kopma noktasındayım.Ne çok suskunluklarım ne çok düşündüklerim var, bu aralar paylaşamadan üst üste biriktirdiğim...

Bunu düşününce de daha çok anksiyete oluyor insan.

Bunu aşıp aşamamam bundan sonraki yirmi yılda kariyer, sağlık, aile ve mutluluğumu ya yoluna koyacak ya da hayatımı acılar içinde geçirmememe neden olacak .

Duygu Kreş Sergi

2009-05-03T22:40:00.004+03:00

Ankara'da Olup Biten...

2009-04-28T18:45:00.009+03:00

Ankara'da okunan

Ankara'da ilk günüm

Ankara'da gülümsemem için çabalayan

Ankara'da Eda'nın şeker attığı kuşlar

Ankara'da seminerde oyun oynayan yetişkin

okul önceci öğretmenler

Ankara'da soğuk bir hava...

Ve bana armağan aldığı bir kitabın önsözüne çocukluk arkadaşım tarafından yazılan

"When you feel your life's too hard, just gotta have a talk with God."

Küfkedisi

2009-04-20T15:36:00.002+03:00

Mare’ye…

Kitaplardaki masal…

Masallar her zaman “onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine”ya da “gökten üç elma düştü” diye biter. Her daim mutlu sonu vardır masalların, kötüler, iyilere her zaman yenik düşer. Çocukken bize okunan bin bir çeşit masalın sonunda mutlu daldık her birimiz başka bir yatakta ve sandık ki kötülük her zaman kaybeder, iyilik her zaman kazanır. Oysa hayat böyle değil ki…

Kin, nefret, hırs, fitne, fesat, yalan sarmış dört bir yanımızı. Kime güveneceğini bilmeden, yaşamak ne kadar zormuş. Ve öğrendik ki gerçek masalların sonu murat, kerevet,elma ile bitmiyormuş ne yazık ki, zaten bunu öğrendiğimiz zaman yeterince yara almış olduk ama çocuk yanımız yine de mutlu sürsün, mutlu bitsin istedi, tüm masallar,
her şeye rağmen.
Olmadı.

*

Ve gerçek masal …

Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur zaman içinde turuncuyla mavinin birleştiği bir ülkede güzel ama yalnız bir küfkedisi yaşarmış. Büyürken öyle canı yanmış öyle yanmış ki bir daha asla yüreğini kimseye açmamaya karar vermiş. Tek isteği ana rahmine geri dönmek ve orada kalmak isteyen küfkedisinin günleri devinimsiz, öylesine sessiz bir şekilde tükeniyormuş. Ülkenin önde gelen bir takım delikanlıları küfkedinin gönlünü fethetmek için türlü numaralar yapsalar da küfkedisi asla onları inandırıcı bulmuyormuş. Ve biliyormuş ki güzel başlayan masalların sonunda kazanan hep; ya cadı ya da kurt oluyormuş.

Ama bir gün hiç olmayacak bir şey olmuş. Karşısına yakışıklı mı yakışıklı , bir prens çıkıvermiş.Önceleri bunun gerçek olduğuna inanmamış “Koca ülkede bu kadar cesur küfkedileri dururken altın kalpli prens benim gibi korkağı ne yapsın?”demiş.
Prens küfkedisinin korkularını anlamış, 10 gün 10 gece onu inandırmak için dil dökmüş. “Ben bildiğin prenslere benzemem, yeter ki bana bir şans ver, göreceksin.”demiş.
Kalbi heyecanla atmaktan ritm bozukluğu yaşayan küfkedisi , 10 gün 10 gece sonra “Galiba bu başkalarına benzemiyor, hem baksana ne kadar savaş verdi kalbimi kazanmak için.”demiş.
Ve prensin teklifini kabul etmiş. Tek kişilik yatak, yastık ve yorganlardan çift kişilik yatak, yastık ve yorganlara geçmişler birlikte. Prens gerçekten küfkedisini mutlu etmek için elinden gelen gelmeyen her şeyi yapıyormuş. Küfkedisi bütün bu olanlara inanamıyormuş.

Çocukken anlatılan masallardaki gibi bir kahramana sahip olduğu için kendini çok şanslı görüyormuş. Ve her gece tanrıya şükrediyormuş. Günler böyle el ele göz göze mutlu bir şekilde biterken, küfkedisi bir gece yanında yatan prensin artık onu öpmediğini fark etmiş. Oysa prens onu öpmeden asla uyumazmış. Unuttuğuna yoran küfkedisi üzülmüş ancak fazla da irdelememiş. Ama ertesi gün ve bir ertesi gün de aynı şey olunca bir terslik olduğunu fark etmiş. “Beni sevmiyor mu artık?” demiş kendi kendine. Çünkü prens artık eski neşesini kaybetmiş, ve içine dönük yaşamaya başlamış. İşte kabusta böyle başlamış.

Saraya işlerinin yoğunluğunu bahane ederek geç gelmeye başlayan prens,(tabii o zaman küfkedisinin ne olup bittiğinden haberi yok) kapıda karşıladığı prensinin gözlerinin içine bakar olmuş, prensin bu kadar değişeceğine inanmak istemiyormuş. Prens öyle kendisiyle meşgul muş ki küfkedisinin gözlerindeki çaresizliği fark edemiyormuş.

Bir gün prens başka ülkerdeki prenslerle iş görüşmesi olduğunu, bir iki gün uzaklaşacağını söylemiş.
İlk defa prensinden ayrılacak olan küfkedisinin yüreği sıkışmış ama konduramamış felakete bir adım daha attığını.

Giden prensin ardından iki gün gözyaşı dökmüş, ağıdı ağıdına karışmış. Bilmiş ki prens gönlünü bir cadıya kaptırmış. Bile bile sessiz sedasız beklemiş prensini. Cadı öyle dilbaz, öyle cilveliymiş ki prensin gönlünü çelmek için sepet sepet elma yedirmiş. Küfkedisi , HEM CİNSİNİN attığı kazığa üzülmüş en çok, sonra da prensinin ardı ardına sıraladığı yalanlara…

Prens dönmüş, “bitti , sana döndüm. Kaldığımız yerden, hiçbir şey olmamış gibi devam edeceğiz”demiş. Hayal kırıklıklarına bir tane daha eklemek istemeyen küfkedisi çaresiz bunu da kabullenmiş ve öğrenmiş kabullenmeyeceği şeyleri de kabul etmeyi, yutmayı, sindirmeyi…

Öyle seviyormuş ki prensini, inanmış ona, ama içindeki kuşku onu yiyip bitiriyormuş çünkü uzak ülkede sandığı cadı meğerse burnunun dibindeymiş. Aynı ülkede belki bir alışveriş merkezinde, belki kırmızı ışıkta beklerken yolda, belki sinema da, ya da tiyatro da yan yana geçerlerken prensle, küfkedisi bilmeyecekmiş asla cadının neler hesapladığını.Ve prensin her defasında ne hissedeceğini.

Tüm bu kötücül düşüncelere rağmen susuyor ve gülümsemesini eksik etmiyormuş prensinden. Prens küfkedisinin içindeki kopan fırtınalardan bir haber yaşarken bir gece banyodan çıkan küfkedisi bilgisayarının başına oturmuş bir de bakmış ki prens mail hesabına girmiş. Daha fazla dayanamayıp prensin mail şifresini istemiş. Messenger’da hala cadının durduğunu, silinmediğini görünce bir kez daha yıkılmış. Cadı kalmak istediği için değil, KALMASI İSTENİLDİĞİ için kalıyormuş messenger’da.Caf caflı iki söz yazılmış adının yanına.
Prens, canı acıyan küfkedisinin canını daha da yakmış, zehire bulanmış diliyle oysa seviyorsa küfkedisini onu ikna etmek için uğraşması, korkularından arındırması gerekmez mi?

Yapmamış, kolay olanı seçmiş, kanırtmış küfkedisinin tüm düşlerini.

Küfkedisi uyuyamamış sabaha kadar. Hep soru sormuş, sormuş sormuş, yanıt bulamamış tüm bu olanlara.

Ve vazgeçmiş zaten her şeyden, inandıkları bir bir yıkılırken seyretmeye karar vermiş.

Gökten üç değil iki elma düşmüş bu kez.
Biri prense, biri cadıya.

Onlar elmalarını kemirirken, küfkedisinin gökten payına düşen tarifi imkansız bir acı olmuş.

*

Şimdi onlar erecek mi gerçekten muratlarına ve çıkabilecekler mi kerevetine?

Bir kere de kitaplarda olan masal sonu, gerçek hayatta son bulsa…

Bulur mu?

Olur mu?

Kazanan bir kere de olsa iyi olur mu?

Ankara

2009-04-14T11:04:00.000+03:00

Hiç bir şey ummuyorum, (Δεν ελπίζω τίποτε,)
hiç bir şeyden korkmuyorum, (Δεν φοβούμαι τίποτε,)

özgürüm. (Είμαι λεύτερος)

KAZANCAKİS – ZORBA

Yıl 1996…
Ankara’dayım. Keyifsiz günlerin dibine batmış , hayatımın rotası şaşmış, geleceğimden endişe duyduğum ve kaçmak kurtulmak istediğim için Ankarada’yım.

Kara kış Ankara.

O zamanlar masum Ankara, sanıyorum ki nereye gidersem gideyim yürekteki daralmaya çare olmayacak hiçbir söz, hiçbir kent.

Yıl 1998…
Ankara’dayım. Keyifsiz günlerin dibine batmış , hayatımın rotası şaşmış, geleceğimden endişe duyduğum ve kaçmak kurtulmak istediğim için Ankarada’yım.

Ankara’da yağmur havası, mevsimlerden sonbahar…

Bana ait olmayan bir evin camından seyrediyorum kentin ışıklarını. Gözyaşlarım ve cama vuran her damla karışmış sanki birbirine.
Ankara, bana iyi gelmiyor, kendi adıma bu kentte aldığım tüm radikal kararlar,yanlış olup bumerang gibi geriye dönüp suratıma çarpıyor,düşüyorum.

Yıl 1999…
Ankara’dayım. Keyifsiz günlerin dibine batmış , hayatımın rotası şaşmış, geleceğimden endişe duyduğum ve kaçmak kurtulmak istediğim için Ankarada’yım.

İnsanı sündüren bir sıcak, mevsimlerden yaz…

Havaalanında beni bambaşka bir ülkeye, bambaşka insanlara, yollara, caddelere, evlere ve dillere götürecek uçağa binmek için Ankarada’yım.

Kara kış bu kez içimde.

Yıl 2007…
Ankara’dayım. Keyifsiz günler bitmiş, rotasına girmiş bir hayatım, endişe duymadığım bir geleceğim var. Kaçmak kurtulmak duygusundan aidiyet duygusuna sakin bir geçiş yapmışım. Kara kışlarda esen sert rüzgarlar da saçlarımı uçuşturmuş ama yine de yılmamışım. Geleceğe dair tüm korkularımı sıfırlamışım. Bin bir umut, bin bir heyecan doldurmuş taşırmışım içimi. Tutmuşum bana uzanan eli, Ankara’nın caddelerinde aşkın en saf haliyle. İnanmışım kendime, elin sahibine ve sevmişim galiba Ankara’yı.

İçimde bir bahar havası ve telaşı. Mevsimlerden sündürmeyen bir yaz...

Yıl 2009…
Ankara’ya gidiyorum. Anladım ki ben Ankara’yı sevmiyorum. Sadece bir yanılsamaymış en son kaldırımlarında ardıma düşen gölgem…Yiyeceğim hiçbir yemeğin tadı olmayacak, elim ayağım sığmayacak hiçbir koltuğa, hiçbir yatağa. Hiçbir Ankara şarkısı dolanmayacak artık dilime, sıcacık Akdeniz gecelerinde.

"Ankara'da aşık olmak zor iki gözüm"şarkısını arayamayacağım asla, önceden aranmış bir arama moturunda.

Adımladığım her kaldırımda önüme düşecek birbirinin elini tutmuş bir kadın ve bir adam gölgesi…

Hiçbir vitrin camında göremeyeceğim suretimi.

Ankara’da bahar şimdi.

Her mevsimine şahit oluyorum böylelikle Ankara’nın.

Ve artık eminim ki;

Ben seni hiç sevememişim, sevmeyecekmişim Ankara...

Adam...

2009-04-13T12:46:00.000+03:00

Adam, yüreğinin yarısını bıraktığı kadına sesini ve bedenini uzak düşürünce kalemini koydu ortaya. Şiirler yazmaya başladı, muhtemelen adam kendinde olan bu yeteneği paylaşmıştı uzaktaki kadınla. Kadın, kendisine yazılmış her satırda daha da bağlanmıştı belki de adama. Aradaki mesafeleri sözcükler kapatmaya başlamıştı. Kadın, hala kendine yazılan şiirleri okuyarak avutuyordu yüreğindeki acıyı. “Hala seviyor beni”, “her şeye rağmen “diyordu, bazen iç sesiyle, bazen yüksek sesle. Ve bazen de en yakınlarıyla paylaşıyordu içini kemiren o tehlikeli suali. “ Sevmese beni, hala şiir yazar mı?”

* * *

Adam, yüreğinin diğer yarısını paylaştığı kadına sunuyordu sesini ve bedenini. Uzaktaki kadına yazdığı şiirlerini paylaşıyordu, yanı başındaki yüreği kanayan kadına. Öyle yakınken öyle uzak düşüyordu kadın, sevdiği adama ve kendine. “Hala seviyor beni”, “her şeye rağmen” yanımda diyordu, bazen iç sesiyle, bazen yüksek sesle. Ve bazen de en yakınlarıyla paylaşıyordu içini kemiren o tehlikeli suali. “Sevmese beni, hala yanımda kalır mı?”

Kapadokya

2009-04-13T08:33:00.000+03:00

Zor

2009-04-12T22:02:00.001+03:00

Taşınmak...

Yeni bir sayfada herşeye yeniden başlamak!